نشسته ام و زندگی را
پشت دیوارهای خانه حدس می زنم
دریا را
که آرام و سنگین
به رودخانه می ریزد
و خاک را...
که سخت نزدیک است
بلد نیستم زنت باشم!
رهایم کن
آسمان به دست های تو وصل است
رهایم کن
قول می دهم بادبادکت باشم
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و سوم آبان ۱۳۹۲ ساعت ۳:۵۵ ب.ظ توسط صبا کاظمیان
|
صباکاظمیان