معرفی مجموعه شعر " رودهای بی خانه " از صبا کاظمیان بوسیله ی فیض شریفی
- روزنامه نیم نگاه - شیراز
(این دفتر را به قول صبا«آموزگارلحظه های همیشه»،سیروس نوذری عنایت کرد.وقتی سیروس
کاری را تایید کند حتما چیزی در آن باید نهفته باشد.همان شعر اول
را که خواندم فهمیدم که این شاعر این کاره است؛«در این شهر دلتنگ/بازوان تو/میدان
تحریر بغض های من است.
شاید صبا هایکو سرا باشد مثل این؛« کلاغ ها /برشانه ی دهقان نشسته
اند/غروب گندم زار» ولی شعر شاعر ایرانی به خاطر ان که اغشته به تمهیدات ادبی
است،شاید هایکو گویی برایش سخت باشد.چون هایکو سرخاب سفیداب به چهره نمی مالد.مثلا
شاید اگر به صبا بگویید چرا در شعر کوتاه زیر حس آمیزی،مبالغه ،استعاره به کار
برده ای و آن را با هایکو "یکی ؟"کرده ای جواب سرراستی به تو ندهد.ببین؛«رویای آبی اش را/خزر خزر می گرید /میان تنگ بلور»به قول مولانا بحر را در کوزه ریخته؛گربریزی بحر را در کوزه ای /چندگنجد قسمت یک روزه ای؛شعر چند لایه است و تناسب های «آب،خزر ،تنگ»،«آبی» ایهام ایجاد
کرده است در حالی که رویای آبی حس آمیزی دارد.شاید به همین دلایل باشد که صبا در
کوته سروده های دیگر پای هایکو یا هایکو واره نایستاده است.مثل ؛«من از تو/وارث
سیب نیم خورده ی حوا شدم/در هیاهوی عقیم این باغ بی بار/ای اشتباه سرخ» باستان
گونگی در ترکیب های هیاهوی عقیم،اشتباه سرخ،سیب نیم خورده مشهود است.در این 42 شعر کوتاه می توان بیشتر مانور داد و در این باره باید
بیشتر گفت ولی فضای محدود دست مرا می بندد به نظر من باید صبا را بگذاریم کار خودش
را بکند
صباکاظمیان